Στο νοτιοδυτικό άκρο της Αιτωλοακαρνανίας, εκεί όπου ο Αχελώος εκβάλλει στο Ιόνιο, η στεριά και η θάλασσα μοιάζουν να βρίσκονται σε αδιάκοπη διαπραγμάτευση. Ο μεγάλος ποταμός, φυσικό όριο ανάμεσα στην αρχαία Αιτωλία και την Ακαρνανία, κατέβαζε επί αιώνες φερτές ύλες από την Πίνδο, σχηματίζοντας έλη, λιμνοθάλασσες, προσχώσεις και χαμηλές ακτές. Ήδη οι αρχαίοι συγγραφείς παρατηρούσαν πως ο Αχελώος «έχτιζε» γη, ενώνοντας σταδιακά τμήματα των Εχινάδων νήσων με την ηπειρωτική ακτή.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Αχελώος δεν ήταν απλώς ποτάμι, αλλά θεότητα της γονιμότητας και της υδάτινης δύναμης. Η περίφημη πάλη του με τον Ηρακλή για τη Δηιάνειρα, όπου ο ποτάμιος θεός μεταμορφώνεται σε φίδι και ταύρο, ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το τοπίο: έναν τόπο πλούσιο αλλά ασταθή, όπου το νερό γεννά ζωή, αλλά και αλλάζει συνεχώς τη μορφή της ακτής. Έτσι, οι εκβολές του Αχελώου αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία όπου η μυθολογία συναντά τη γεωγραφία.
Απέναντι από τις εκβολές δεσπόζει η Οξειά, το νοτιότερο και πιο επιβλητικό από τα Εχινάδες νησιά. Το όνομά της, που σημαίνει «αιχμηρή», αποδίδει εύστοχα το απότομο, ορεινό της περίγραμμα, καθώς υψώνεται απότομα από τη θάλασσα και αποτελεί ισχυρό σημάδι για τον ναυτικό. Η γύρω θαλάσσια περιοχή ανήκει στον ευρύτερο ιονικό διάδρομο που ένωνε την Κεφαλονιά, την Ιθάκη, την Ακαρνανία και τον Πατραϊκό, έναν χώρο εμπορίου, μικρών μετακινήσεων, αλλά και πολεμικών συγκρούσεων.
Προχωρώντας προς τον Αστακό, το δελταϊκό τοπίο δίνει σταδιακά τη θέση του στις πιο τραχιές ακτές της Ακαρνανίας. Η αρχαία Ακαρνανία ήταν χώρα βουνών, μικρών πόλεων, οχυρωμένων υψωμάτων και φυσικών λιμανιών, περισσότερο δεμένη με τη θάλασσα παρά με μεγάλες πεδιάδες. Ο βαθύς κόλπος του Αστακού υπήρξε από νωρίς ένα τέτοιο ασφαλές άνοιγμα προς το Ιόνιο. Η αρχαία πόλη Άστακος, γνωστή ήδη από την Κλασική εποχή, συνδέθηκε με τις συγκρούσεις του Πελοποννησιακού Πολέμου και με την ευρύτερη πολιτική ιστορία της δυτικής Ελλάδας.
Το ίδιο το όνομα Αστακός, με τη θαλασσινή του σημασία, διατηρεί κάτι από τον παλαιό χαρακτήρα του τόπου. Στους μεσαιωνικούς και νεότερους χρόνους η περιοχή ήταν γνωστή και ως Δραγαμέστο, όνομα που μαρτυρεί τις διαδοχικές ιστορικές στρώσεις της δυτικής Ελλάδας. Ανάμεσα σε Βυζαντινούς, Φράγκους, Βενετούς και Οθωμανούς, η ακτή αυτή έμεινε συχνά στην περιφέρεια των μεγάλων γεγονότων, αλλά ποτέ έξω από τις θαλάσσιες και πολιτικές ζυμώσεις του Ιονίου.
