Απέναντι από το ακρωτήριο Σκύλλαιον, το ανατολικότερο σημείο της Πελοποννήσου, βρίσκονται δύο μικρές νησίδες: η Νήσος Σπαθί και η Νήσος Σκυλί. Από τον 16ο αιώνα οι δύο αυτές νησίδες είναι γνωστές με το όνομα Τσελεβίνια, το οποίο πιθανότατα προέρχεται από αρβανίτικες λέξεις. Σύμφωνα με την επικρατέστερη ερμηνεία, προέρχεται από τα «τσέλιε» (προσέξτε) και «βένιε» (έρχονται). Πιθανότατα οι Αρβανίτες της περιοχής είχαν βίγλα στο Σκύλλαιο και όταν εμφανίζονταν τουρκικά ή πειρατικά πλοία, ειδοποιούσαν με την κραυγή «τσέλιε – βένιε».
Η περιοχή κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια και στην αρχαιότητα ήταν γνωστή με το όνομα Σκύλλαιον, ενώ οι κάτοικοί της ονομάζονταν Σκυλλαίοι. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η περιοχή πήρε το όνομά της από τη Σκύλλη, κόρη του βασιλιά των Μεγάρων Νίσου, της οποίας το σώμα ξεβράστηκε εδώ υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Αν και η αρχαία παρουσία στην περιοχή είναι βεβαιωμένη, οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν διακοπεί, πιθανότατα λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, και έτσι πολλά στοιχεία της ιστορίας των αρχαίων Σκυλλαίων παραμένουν άγνωστα.
Στην περιοχή σώζονται επίσης ίχνη μεσαιωνικής οχύρωσης, καθώς δίπλα στο μικρό βυζαντινό εκκλησάκι της Παναγίας βρίσκονται τα ερείπια ενός ενετικού κάστρου. Από το κάστρο σώζονται μόνο λίγα τμήματα του εξωτερικού τείχους και του περιβόλου, ενώ έχουν βρεθεί και κεραμικά που χρονολογούνται στον 13ο – 14ο αιώνα μ.Χ.. Το γεγονός ότι το κάστρο δεν εμφανίζεται σε ναυτικούς χάρτες των 17ου και 18ου αιώνων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξή του ήταν σχετικά σύντομη και πιθανότατα καταστράφηκε πριν από το τέλος του 15ου αιώνα.
Αξιοθέατα
Ακρωτήριο Σκύλλαιον
Το ανατολικότερο σημείο της Πελοποννήσου δεσπόζει απέναντι από τα Τσελεβίνια και αποτελούσε από την αρχαιότητα σημαντικό σημείο παρατήρησης της θαλάσσιας κίνησης. Από εδώ οι κάτοικοι της περιοχής είχαν βίγλα προς τον Αργολικό και τον Σαρωνικό κόλπο, προειδοποιώντας για την προσέγγιση πειρατικών ή εχθρικών πλοίων.
Ενετικό κάστρο Τσελεβινίων
Δίπλα στο ακρωτήριο σώζονται τα ερείπια ενός μικρού ενετικού κάστρου, από το οποίο σήμερα διακρίνονται μόνο τμήματα του εξωτερικού τείχους και του περιβόλου. Τα κεραμικά ευρήματα που έχουν εντοπιστεί χρονολογούνται στον 13ο–14ο αιώνα μ.Χ., δείχνοντας ότι εδώ λειτουργούσε ένας μικρός οχυρωμένος σταθμός ελέγχου της ναυσιπλοΐας.
Εκκλησάκι Παναγίας
Μέσα στον χώρο του παλιού κάστρου βρίσκεται το μικρό βυζαντινό εκκλησάκι της Παναγίας, το οποίο διατηρείται μέχρι σήμερα. Το εκκλησάκι αποτελεί το μοναδικό σωζόμενο κτίσμα της περιοχής και θυμίζει τη μικρή αλλά ιστορική ανθρώπινη παρουσία στο ακρωτήριο.
