Η νησίδα Άγιος Γεώργιος, γνωστή στους ναυτικούς και ως Σαν Τζώρτζη, βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Σαρωνικού κόλπου, ανάμεσα στην Αττική και την Ύδρα. Πρόκειται για ένα άγονο, ορεινό και ακατοίκητο νησί, με απόκρημνες ακτές και βαθιά νερά γύρω του. Δεν διαθέτει φυσικούς όρμους για την ασφαλή καταφυγή σκαφών και για τον λόγο αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως σημαντικό αγκυροβόλιο.
Στην αρχαιότητα το νησί ήταν γνωστό ως Βέλβινα και αναφέρεται από αρχαίους συγγραφείς όπως ο Στράβων και ο Ηρόδοτος. Παρά το μικρό του μέγεθος, φαίνεται ότι υπήρχε εδώ οργανωμένος οικισμός, ο οποίος μάλιστα έκοβε τα δικά του νομίσματα και παρήγαγε κριθάρι, γεγονός που δείχνει ότι η εκμετάλλευση του εδάφους ήταν σημαντική για τους κατοίκους της εποχής. Κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, η απομονωμένη θέση του νησιού το κατέστησε τόπο εξορίας για πολιτικούς καταδίκους.
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, το νησί εμφανίζεται σε ναυτικούς χάρτες με το όνομα San Giorgio d’ Arbora, πιθανότατα από το μοναδικό δέντρο που υπήρχε στην κορυφογραμμή του. Αναφέρεται επίσης και ως Capello di Cardinale, καθώς το περίγραμμα του δέντρου θύμιζε στους ναυτικούς το χαρακτηριστικό καπέλο των καρδιναλίων.
Μετά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και έως περίπου τα τέλη του 20ού αιώνα, το νησί χρησιμοποιήθηκε για κτηνοτροφία, με εποχική ή μόνιμη παρουσία βοσκών. Για τον λόγο αυτό ακόμη και σήμερα ζει εκεί μεγάλος αριθμός ελεύθερων αιγοπροβάτων, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα το τυρί που παραγόταν στο νησί ήταν ιδιαίτερα γνωστό και περιζήτητο. Η νησίδα ανήκε για πολλά χρόνια σε γνωστές υδραίικες οικογένειες.
Σήμερα ο Άγιος Γεώργιος έχει αποκτήσει έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο, καθώς το νησί φιλοξενεί ένα μεγάλο αιολικό πάρκο που εκτείνεται σε όλο το μήκος της κορυφογραμμής του και λειτουργεί από την εταιρεία ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή. Παρά τη σύγχρονη αυτή εγκατάσταση, το νησί παραμένει ένα χαρακτηριστικό γεωγραφικό σημείο στον θαλάσσιο δρόμο του νότιου Σαρωνικού.